Hâlâ seni kurtaracak kişiyi bekliyorsan…

Nedense bekler dururuz… Bize aşırı düşkün olan annemiz bizi tembelliğe alıştırdığı için mi? Herşeyi hazır bulduğumuz için mi? Yapabileceğimize inanmadığımız için mi? Lâyık olmadığımızı düşündüğümüz için mi?

Nihayet bir gün bakarız ki, uzun zamandır etrafımızda ki ebeveyn bizden başkası değildi. Kimse bizim için yemek yiyemedi, ilâç içemedi, okula, işe gidemedi… gülemedi, ağlayamadı, sevemedi… okuyamadı, öğrenemedi.

Ne yaptıysak biz bize yaptık. Ne yapmadıysak da biz bize yapmadık.

Hâlâ seni kurtaracak kişiyi bekliyorsan.jpg

Artık zamanı…

Kalkıp toparlanmanın, ondan bundan yardım beklemek yerine, ondan bundan ve aslında kendi ruhumuzdan öğrenerek, kendi ayaklarımızın üzerinde durmanın  artık zamanı…!

Reklamlar

Blog İstatistikleri

  • 3,071 görüntüleme
Follow Çıkış Kapısı on WordPress.com